Este mes de novembro, seguro que notastes que a primavera chegou a destempo ao noso centro. Pola conserxería, polos corredores, pola oficina de secretaría, polas portas das aulas, pola biblioteca, por suposto… floreceron margaridas (soltas ou en guirnaldas). Aínda literalmente están a medrar nas macetas da mesa da entrada, onde algúns nomes escritos sobre madeira simbolizan o noso radical rexeitamento contra todo tipo de violencia.
Si, todos os grupos de alumnos colaboraron, dunha ou outra maneira. Algúns, dende as súas titorías; outros, dende as materias de linguas oficiais o extranxeiras para redactar as mensaxes nos pétalos das margaritas en todos cantos idiomas sabemos falar aquí.
E que fronte a esta praga que esgota flores e vidas non caben as contemplacións, nin os silenzos… Só admitimos o completo e explícito desplante.
Porque o noso lema, o noso berro de loita foi pacífico como as revolucións que levan flores por armas, moi sinxelo mais absolutamente meridiano:
“PLANTÁMONOS CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO”.
Para que nunca teñamos que dicir (dun xeito dolorosamente premonitorio) con Lorca en Poeta en Nueva York:
“Cuando se hundieron las formas puras
bajo el cri cri de las margaritas,
comprendí que me habían asesinado”